19 Νοε 2011

από το ευαγγέλιο του Πηλίου

... μέρες πολλές πέρασαν από τότε που πρωτοπήγα, που πρωτόειδα αυτό το θαύμα. ένα ξωκλήσι, ψηλά, μέσ' το δάσος του Πηλίου 'Ορους. δασιά - πυκνά το θυμόμουνα, το σκεφτόμουνα. κάτι τέτοια θυμάμαι. κάτι τέτοια σκέφτομαι. αγωνιούσα γι' αυτό. άραγε πως να είναι. υπάρχει γύρω του το δάσος;  υπάρχει η χωματένια στέρνα με την νεροφίδα; κρέμεται ακόμη η μικρή καμπάνα απ' το οριζόντιο κλωνάρι της γέρικης καστανιάς; μήπως ήταν της φαντασίας μου; μήπως η απόσταση του χρόνου, έδωσε μιαν διάσταση που δεν υπάρχει;  ο νεοέλληνας, σκληρός άνθρωπος, δεν σταματά μπροστά σε τίποτα! αυτό το αερικό και η λεπτεπίλεπτη ομορφιά του, κινδύνευε την κάθε στιγμή όλα αυτά τα χρόνια... πάντα περνώντας απ' την γειτονιά του, έκανα μια νοερή σημείωση για επίσκεψη, κάποια στιγμή πιο βολική. μια στιγμή 100% αφιερωμένη σ'αυτό και ναι, μια επίσκεψη στην νιότη που πέρασε και πάει...

και πέρασαν φίλε μου από τότες 9.957 συναπτές μέρες και νύχτες...

εννέα χιλιάδες εννιακόσιες πενήντα επτά συναπτές μέρες και νύχτες....





αυτά που ανασκάλευα στην άβυσσο της μνήμης και του χρόνου, δεν τα βρήκα. χαθήκανε... 
χάθηκε η στέρνα, μαζί και η νεροφίδα... το ξωκλήσι τώρα δείχνει ευτελές μετά την "επισκευή" με τσίγκους για στέγη  και στρατζαριστή κόκκινη βαμμένη λαμαρίνα για πόρτα.
την καμπάνα την μαζέψανε οι μέταλλο- κλέφτες...

με βρήκανε όμως άλλα, πιο μικρά, ταπεινά, φευγαλέα, αλλά και εξ αυτού, τόσο ισχυρά, τόσο αληθινά...

η Πάχνη της Αυγής,


ο κατά την Καστανιά Χρόνος,


 το Βρύο της υπομονής,




το ξάφνιασμα της Σαλαμάνδρας,



το μανιτάρι που βαρέθηκε να το λέμε Παλαβό,


τα Κυκλάμινα της Λησμονιάς ,



σύμμαχοι, βοηθοί και συνοδοιπόροι...

6 σχόλια:

  1. τελικα ,φιλε, οσο κιαν το αρνεισαι, ποιητης μεγας της ζωης εισαι, και μοναδικα καταφερνεις να μας συγκινεις, πρωτα με τον σπουδαιο λογο σου,και μετα με τις φωτογραφιες σου!!!!!!!!!!!!!!!τιμη μας!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κείμενο πάσχει από υπερβάλλουσα εκπτωτική τιμή λόγω συναισθηματικής υπερφορτίσεως. Δεν λέω, καλό είναι, αλλά έχεις γράψει άλλα εξοχώτερα, εξωχότατε ποιητά
    Δουλειά λοιπόν του ποιητή, δεν είναι να σαλιαρίζει με τα προφανή, αλλά να φέρνει στο φως της μέρας τα αόρατα
    (αντιλαμβάνομαι ασφαλώς ότι τα ....σκαλοπάτια σου.. έπαιξαν τον ρόλο τους σ αυτήν την εκπτωτική περίοδο...
    Με αγάπη και θαυμασμό
    Αντονέλα ντι Μίλε Μόνι


    ΥΓ. Το σωστό είναι ...το κατά Πήλιον ευαγγέλιο..., εκτός κι αν εννοούσες ...το κατά του Πηλίου (εναντίον του...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η φύση από μόνη της δεν αρκεί αλλά μπορεί να σε μπουκώσει...
    Χρειάζεται και πατέρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμε, το ωχ στο εξΩχότατε με πόνεσε.
    Π, καλός ο Bunuel αλλά αύριο γιορτάζουμε τα εισόδου της Θεοτόκου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή